Skarb z czasów Hadriana. Rekordowy w Niemczech zbiór z II wieku
Poszukiwacz skarbów Olaf Riedl wybrał się z wykrywaczem metali na pola w pobliżu Wesseling, niewielkiego miasta położonego między Bonn a Kolonią. W pewnym momencie usłyszał sygnał. Zaczął kopać i znalazł srebrną monetę, a później jeszcze jedną i kolejną. Po wydobyciu 15 sztuk jego urządzenie wciąż się odzywało. Mężczyzna domyślił się, że pod ziemią znajduje się coś większego. Powiadomił więc Urząd Ochrony Zabytków Archeologicznych Nadrenii. Okazało się, że Riedl trafił na największy w Niemczech skarb monet z czasów Hadriana.
W trakcie wykopalisk archeolodzy znaleźli 934 rzymskie srebrne denary. Najmłodsze z monet wybito w latach 124–125, co wskazuje, że skarb ukryto prawdopodobnie za panowania cesarza Hadriana (117–138). To największy w Niemczech i piąty co do wielkości na świecie skarb monet z tego okresu. Skarb waży 3,1 kg.
Większość monet pochodzi z czasów panowania dynastii Flawiuszów (69–96). Najstarszą zaś monetę wybito w 148 roku p.n.e. Pochodzi więc z czasów Republiki, a w momencie ukrycia miała ponad 270 lat i wciąż pozostawała w obiegu.
Tak dużej liczby monet nie można było zgubić. Zostały one celowo zakopane, prawdopodobnie po to, by bezpiecznie je przechować. Najwyraźniej ich właściciel lub właścicielka z jakichś powodów nie zdołał nikomu przekazać informacji o skarbie i dotrwał on do naszych czasów.
Odkrycia monet z czasów Cesarstwa Rzymskiego nie należą do rzadkości. Jednak niewiele znalezisk z II wieku jest równie imponujących. Mamy tutaj dość pokaźny majątek. Legionista w tym czasie otrzymywał około 300 denarów rocznie, z czego około połowy potrącano mu na wyżywienie i ekwipunek. Musiałby więc przez 6 lat nie wydawać pieniędzy, by zebrać znalezioną kwotę.
Skarb najpierw wydobyto z całym blokiem ziemi, który przewieziono do pracowni konserwatorskiej, gdzie został prześwietlony. Pozwoliło to na zdobycie cennych informacji. Badacze zauważyli np. pozostałości glinianego garnka i słomy. Prawdopodobnie więc monety zakopano w garnku wyłożonym słomą. Jednak wieloletnia działalność rolnicza doprowadziła do zniszczenia garnka i rozproszenia monet. Archeologom udało się znaleźć je wszystkie.
Urzędnicy chwalą postawę znalazcy, który miał pozwolenie na poszukiwania i szybko zawiadomił władze. W Nadrenii Północnej - Westfalii poszukiwacze muszą uzyskać pozwolenie organów ochrony zabytków, odbyć szkolenie i uzyskać zgodę właściciela gruntów.
Komentarze (0)